Septembarskih dana, pre više od tri decenije, uz vatromet i zvuke tek rođenog "Diskosa", čuveno župsko vino započela je najveća svetkovina vinogradara. I ne samo njih, bio je to praznik svih Župljana od Jelakca do Donje Vrbnice i od Dobroljubaca pa do Rudenica.

Sa svih strana, prašnjavim makadamskim putevima i retkim asfaltom, narod se tiskao i slivao u prapostojbinu vina. Sa Karaule, od Goča, "gore ispod planine Vratarne", od Morave, sa Slave hitali su ljudi, žene i deca u VINO-GRAD koji je činilo se tih dana postao prestonica čitave tadašnje Jugoslavije. Svo bogatstvo i nemerljiva lepota Župe izlazili su tih svečanih dana na svetlost sunca.

Vino se točilo nemilice, moglo se "potegnuti koliko se može", moglo se potegnuti i besplatno, sve se tih dana moglo...

Na izložbama poljiprivrednih proizvoda seljaci su iznosili svoje bogatstvo ubrano u nedrima Župe, pokazujući svetu svu darežljivost prirode ovog kraja.

Iz fontane u centru grada je tih dana, putem neba odlazio crveni mlaz od vina simbolično spajajući toplinu sunca sa ljudima ovog kraja, toplinu koja vremenom i količinom prerasta u pijanstvo...

Godine su prolazile... Jedni su se rađali, drugi odlazili. Vino se pilo i za jednima i za drugima. SVETKOVINA BERBE JE TRAJALA...

Za ove tri decenije, u dane berbe, Župu je posetilo sigurno preko dva miliona ljudi i najmanje je popijeno isto toliko litara vina...

Sve to u čast ljudi, u čast sunca, u čast ljubavi, u slavu truda, znoja i žuljevitih ruku, u čast Župljana...

Berbi u cast, a polazeci od stare latinske izreke - gde je Bahus (bog vina), tu je i Venera (boginja ljubavi), bira se Boginja vina.

Neka je srećna i berićetna i ova berba... i sve one koje će tek doći.